Ετήσιες Καλλιεργητικές Φροντίδες της Βερικοκιάς

Ιανουάριος ως Φεβρουάριος

• Ψεκασμοί με χαλκούχα σκευάσματα. Η τεκμηριωμένη χειμερινή στόχευση είναι το κορύνεο: στη βερικοκιά της Καλιφόρνιας οι οφθαλμοί προστατεύονται από τον Wilsonomyces carpophilus με εφαρμογή μυκητοκτόνου στην περίοδο του ληθάργου, από τα μέσα Νοεμβρίου έως τα μέσα Δεκεμβρίου, πριν αρχίσουν οι μεγάλες χειμερινές βροχές [2]. Για το βακτηριακό έλκος η ίδια πηγή είναι πολύ πιο επιφυλακτική: οι χαλκούχοι ψεκασμοί στην αρχή και στο τέλος της φυλλόπτωσης δοκιμάστηκαν «με ιδιαίτερα μεταβλητά αποτελέσματα» και η ανθεκτικότητα στον χαλκό μπορεί να παίζει ρόλο [3]. Το βακτηριακό έλκος εμφανίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε αναφυτεύσεις με δακτυλιοειδείς νηματώδεις ή σε θέσεις με πρόβλημα ανοιξιάτικου παγετού, και επιδεινώνεται σε χαμηλά, χαλικώδη ή αμμώδη σημεία και σε εδάφη με ρηχό αδιαπέραστο ορίζοντα [3]· ό,τι βελτιώνει τη ζωηρότητα του δένδρου, από την άρδευση μέχρι τη θρέψη, μειώνει την προσβολή περισσότερο από τον χαλκό.
• Η μεγαλύτερη ευαισθησία των ποικιλιών Kyoto, Μπεμπέκο και Farbaly στο κορύνεο καταγράφεται ως παρατήρηση πεδίου στην περιοχή της Πέλλας· δημοσιευμένη συγκριτική μέτρηση ανά ποικιλία δεν εντοπίστηκε.
• Χειμερινή επέμβαση για κοκκοειδή. Για την ψώρα του Σαν Ζοζέ στα πυρηνόκαρπα της Καλιφόρνιας το εγχειρίδιο δίνει χειμερινό ορυκτέλαιο στενού κλάσματος, με περίπου 80% έλεγχο σε ελαφριές και μέτριες προσβολές και εφαρμογή πριν από τα τέλη Ιανουαρίου, όσο τα περισσότερα άτομα βρίσκονται στο στάδιο του μαύρου καλύμματος· σε υψηλούς πληθυσμούς προστίθεται ρυθμιστής ανάπτυξης εντόμων [8]. Το πολυσουλφίδιο του ασβεστίου (θειασβέστιο) δεν αναφέρεται καθόλου στον πίνακα της ίδιας πηγής, και για τη βερικοκιά ειδικά το εγχειρίδιο της Καλιφόρνιας γράφει κατηγορηματικά ότι δεν εφαρμόζεται ποτέ θείο σε βερικοκιά [1] [6]. Επομένως η παλιά σύσταση για θειασβέστιο στη βερικοκιά δεν τεκμηριώνεται και η επιλογή του σκευάσματος γίνεται από τη βάση εγκρίσεων [25].
• Ψευδάργυρος. Η εδαφική εφαρμογή θειικού ψευδαργύρου δεν είναι ο δρόμος: «οι εδαφικές εφαρμογές είναι συνήθως αναποτελεσματικές, εκτός αν χρησιμοποιηθούν πολύ υψηλές δόσεις, με κίνδυνο ζημιάς ή θανάτου του δένδρου και μόνιμη ρύπανση του εδάφους με φυτοτοξικά επίπεδα ψευδαργύρου» [12]. Η τεκμηριωμένη διαδρομή είναι διαφυλλική: για τα δενδρώδη της Ουάσιγκτον, σε διαπιστωμένη έλλειψη, 14 λίβρες καθαρού ψευδαργύρου ανά acre σε χειμερινό ψεκασμό και 9 λίβρες μετασυλλεκτικά, δηλαδή περίπου 1,57 και 1,01 κιλά καθαρού ψευδαργύρου ανά στρέμμα, ενώ η δόση συντήρησης είναι 2 έως 4 λίβρες ανά acre, δηλαδή 0,22 έως 0,45 κιλά ανά στρέμμα [12]. Ο θειικός ψευδάργυρος ζημιώνει οφθαλμούς και καρπούς, γι' αυτό εφαρμόζεται μόνο πριν εμφανιστεί πράσινος ιστός την άνοιξη ή μετά τη συγκομιδή [12]. Όριο pH πάνω από 8 ως κριτήριο εφαρμογής δεν τεκμηριώνεται στην πηγή αυτή· δημοσιευμένη τιμή για τα πυρηνόκαρπα δεν εντοπίστηκε, και η απόφαση βασίζεται στη φυλλοδιαγνωστική. Οι αποστάσεις των 20 ημερών από άλλη εφαρμογή και των 15 ημερών πριν ή μετά το κλάδεμα είναι πρακτική πεδίου χωρίς δημοσιευμένη μέτρηση.
• Βόριο. Η εδαφική δόση υπολογίζεται ανά στρέμμα και μοιράζεται στα δέντρα, ποτέ το αντίστροφο. Η ανάλυση βρίσκεται στο πλαίσιο αμέσως παρακάτω.

Πηγές: 1 2 3 8 12 25

Μάρτιος

• Από τα μέσα Φεβρουαρίου παρατηρείται το πρώτο φούσκωμα των οφθαλμών στις πρωιμανθείς ποικιλίες. Ο τελευταίος χαλκούχος ψεκασμός τοποθετείται πριν εμφανιστεί πράσινος ιστός: όσο ο ιστός είναι ελάχιστος ο κίνδυνος φυτοτοξικότητας είναι πολύ χαμηλός, αλλά η εμφάνιση πράσινου ιστού πρέπει να παρακολουθείται και ανεβάζει τον κίνδυνο [16]. Στη βερικοκιά ειδικά, τα σκευάσματα σταθερού χαλκού μπορεί να προκαλέσουν φυτοτοξικότητα με μορφή καστάνωσης του φλοιού του καρπού όταν εφαρμόζονται μετά την πλήρη άνθιση [6].
• Από την κόκκινη κορυφή και μέχρι τη ροζ κορυφή γίνεται η πρώτη επέμβαση για τη μονίλια της άνθισης. Στη βερικοκιά η εφαρμογή στην κόκκινη κορυφή είναι η σημαντικότερη, επειδή στο είδος αυτό είναι ευαίσθητα και τα σέπαλα, όχι μόνο τα υπόλοιπα μέρη του άνθους [1].
• Πόσοι ψεκασμοί: το εγχειρίδιο της Καλιφόρνιας για τη βερικοκιά δίνει δύο έως τρεις εφαρμογές στην άνθιση, ανάλογα με τον καιρό, με μεσοδιάστημα 14 ημερών που συντομεύεται σε 7 έως 10 ημέρες όταν συνεχίζεται έντονη βροχόπτωση ή επικρατούν άλλες συνθήκες υψηλής ευαισθησίας στη μόλυνση [1]. Το captan δεν εφαρμόζεται σε καρπό βερικοκιάς, και το θείο δεν εφαρμόζεται ποτέ σε βερικοκιά [1] [6]· για το captan η ίδια πηγή σημειώνει και περιορισμό να μην εφαρμόζεται μετά το 75% της πτώσης των πετάλων.
• Παρουσία κοκκοειδών στην περίοδο αυτή ελέγχεται ξεχωριστά: η παρακολούθηση γίνεται με φερομονικές παγίδες και με κολλητική ταινία στα δένδρα την άνοιξη [8].
• Μόλις γλιστρήσει ο κάλυκας μπαίνει η επέμβαση για το κορύνεο. Τα στάδια που ορίζει το εγχειρίδιο είναι κόκκινη κορυφή, πλήρης άνθιση και πτώση πετάλων, και ο αριθμός των εφαρμογών εξαρτάται από το ύψος της βροχόπτωσης [2]. Για το κλαδοσπόριο, Cladosporium carpophilum, με μολύνσεις που ξεκινούν από την άνθιση και κηλίδες που εμφανίζονται εβδομάδες αργότερα, οι προστατευτικές εφαρμογές τοποθετούνται εντός τριών εβδομάδων από την πλήρη άνθιση και ξανά στις πέντε εβδομάδες, αν η ασθένεια ήταν σοβαρή την προηγούμενη χρονιά [7].
• Διαφυλλικό ασβέστιο. Το τεκμηριωμένο αποτέλεσμα δεν είναι το μέγεθος αλλά η υγεία του καρπού: σε ροδακινιά στην περιοχή Hawke's Bay της Νέας Ζηλανδίας, προσυλλεκτικοί ψεκασμοί ασβεστίου ανά δύο εβδομάδες από τις αρχές Νοεμβρίου μέχρι τη συγκομιδή αύξησαν το ασβέστιο της επιδερμίδας κατά τουλάχιστον 50% και μείωσαν σημαντικά τη συχνότητα και τη σοβαρότητα της φαιάς σήψης, στον αγρό και μετασυλλεκτικά [19]. Δημοσιευμένη μέτρηση αύξησης μεγέθους καρπού βερικοκιάς από διαφυλλικό ασβέστιο ή από σκευάσματα κυτοκινινών δεν εντοπίστηκε, και οι σχετικές αναφορές αφαιρέθηκαν.
• Σε παρατεταμένες χαμηλές θερμοκρασίες εφαρμόζονται σκευάσματα αμινοξέων. Τα αμινοξέα λειτουργούν ως ωσμωπροστατευτικά που σταθεροποιούν μεμβράνες, ένζυμα και πρωτεΐνες, και η βιβλιογραφία τα συνδέει με άμβλυνση της καταπόνησης, αναγνωρίζοντας όμως ότι τα αποτελέσματα διαφέρουν ανά καλλιέργεια και συνθήκες [24]. Μέτρηση σε βερικοκιά στις ελληνικές συνθήκες δεν εντοπίστηκε.

Πηγές: 1 2 6 7 8 16 19 24

Απρίλιος

• Αυτήν την περίοδο οι καρποί αυξάνονται ραγδαία, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσεται και το πλούσιο φύλλωμα της βερικοκιάς. Για το ασβέστιο, οι δημοσιευμένες δόσεις που εντοπίστηκαν αφορούν μηλιά στην πολιτεία της Ουάσιγκτον: 2 έως 4 λίβρες καθαρού ασβεστίου ανά acre ανά εφαρμογή από την πτώση των πετάλων έως τα τέλη Ιουνίου, και έως 15 λίβρες ανά acre τη σεζόν [14], δηλαδή 0,22 έως 0,45 κιλά ασβεστίου ανά στρέμμα ανά εφαρμογή και έως 1,68 κιλά ανά στρέμμα τη σεζόν. Το πρόγραμμα των δύο εβδομάδων μέχρι τη συγκομιδή που τεκμηριώνεται για τη ροδακινιά [19] είναι το πλησιέστερο σε πυρηνόκαρπο.
• Σε χαμηλές θερμοκρασίες εφαρμόζονται αμινοξέα ή εκχυλίσματα φυκιών. Το μόνο συγκεντρωτικό μέγεθος που εντοπίστηκε είναι μετα-ανάλυση 198 δημοσιευμένων μελετών με πάνω από δύο χιλιάδες ανεξάρτητες συγκρίσεις: μέση αύξηση απόδοσης 16,3%, με διάστημα εμπιστοσύνης 95% από 13,5% έως 19,1%, και με την απόκριση να εξαρτάται έντονα από τον τρόπο εφαρμογής, περίπου 19% έως 21% σε εδαφική εφαρμογή έναντι 15% σε διαφυλλική, ενώ σε ριζώδεις και κονδυλώδεις καλλιέργειες η απόκριση δεν ήταν στατιστικά σημαντική [23]. Η μετα-ανάλυση δεν αφορά ειδικά τη βερικοκιά. Οι αναφορές σε «σκευάσματα βιταμινών» και σε «ειδική βιοδιέγερση» αφαιρέθηκαν, επειδή δεν αντιστοιχούν σε καμία δημοσιευμένη μέτρηση.
• Ανάρσια. Στην Καλιφόρνια οι φερομονικές παγίδες τοποθετούνται έως τις 15 Μαρτίου στην κοιλάδα του San Joaquin και στην κεντρική ακτή, και έως την 1η Απριλίου στην κοιλάδα του Sacramento [4]. Το έντομο έχει τρεις έως τέσσερις γενεές, με τις όψιμες να εμφανίζονται μετά τη συγκομιδή της βερικοκιάς [4]. Μετά τη σύλληψη του πρώτου ατόμου αρχίζει η άθροιση βαθμοημερών με κατώτερο όριο 50 °F και ανώτερο 88 °F, δηλαδή 10 °C και 31,1 °C· ο καλύτερος έλεγχος επιτυγχάνεται περίπου στις 400 βαθμοημέρες Fahrenheit από την έναρξη της πτήσης όσο ο καρπός είναι πράσινος, και στις 300 αν έχει αρχίσει να χρωματίζεται, δηλαδή περίπου 222 και 167 βαθμοημέρες Κελσίου [4]. Οι ημερομηνίες αυτές είναι της Καλιφόρνιας· δημοσιευμένη ελληνική ημερομηνία βιοσταθεροποίησης για την ανάρσια δεν εντοπίστηκε, και η τοποθέτηση των παγίδων στις αρχές Απριλίου στην Πέλλα είναι πρακτική πεδίου. Η μεγαλύτερη ευαισθησία των ποικιλιών Pricia, Κιότο και Μπεμπέκο καταγράφεται ομοίως ως παρατήρηση πεδίου.

Πηγές: 4 14 19 23

Μάιος

• Αυτή την περίοδο αρχίζει η ωρίμανση κάποιων ποικιλιών και ο εφοδιασμός με κάλιο πρέπει να είναι επαρκής. Η τεκμηρίωση που εντοπίστηκε αφορά διαφυλλική εφαρμογή: σε ποικιλία Canino στην περιοχή Nubaria της Αιγύπτου, ψεκασμοί πέντε πηγών καλίου σε συγκέντρωση 0,2%, σε τρεις εφαρμογές, μία στο δεύτερο στάδιο ανάπτυξης του καρπού την 1η Μαΐου και δύο στο τρίτο στάδιο ανά 15 ημέρες, έδωσαν με το νιτρικό κάλιο τη μεγαλύτερη απόδοση και το μέγιστο βάρος καρπού, διαλυτά στερεά 14,8% έως 14,9% και το χαμηλότερο ποσοστό σήψης μετά από 7 και 21 ημέρες σε ψυγείο [20]. Η δόση, η μορφή, η χώρα και η ποικιλία μετράνε: το αποτέλεσμα δεν μεταφέρεται αυτόματα σε εδαφική εφαρμογή ούτε στις ελληνικές ποικιλίες. Βελτίωση του χρωματισμού από διαφυλλικά φωσφοροκαλιούχα δεν τεκμηριώθηκε σε καμία πηγή που ελέγχθηκε.
• Σχίσιμο των καρπών. Η ανασκόπηση των παραγόντων του σκασίματος τοποθετεί την έλλειψη ασβεστίου ως κύρια θρεπτική μεταβλητή, λόγω του ρόλου του στη δομική συνοχή του κυτταρικού τοιχώματος, και αναφέρει το βόριο μόνο ως ένα από πολλά ιχνοστοιχεία των οποίων η έλλειψη μπορεί να συμβάλει· για τη βερικοκιά ειδικά, η συσχέτιση που καταγράφεται είναι με έντονη βροχόπτωση στην περίοδο ταχείας αύξησης του καρπού, ενώ η απότομη μετάβαση από ξηρό έδαφος σε άφθονο νερό ανεβάζει τη σπαργή και το σκάσιμο [21]. Επομένως η σταθερότητα της άρδευσης προηγείται κάθε λίπανσης, και η αποφυγή όψιμης λίπανσης στις ποικιλίες με ιστορικό σχισίματος παραμένει πρακτική πεδίου.
• Σήψη του ώριμου καρπού. Η απειλή βροχής ή έντονων δροσιών τις τελευταίες δύο έως τρεις εβδομάδες πριν τη συγκομιδή είναι το σήμα για προστασία [26]. Η ίδια πηγή καταγράφει στελέχη Monilinia fructicola ανθεκτικά στο thiophanate methyl σε οπωρώνες βερικοκιάς της Καλιφόρνιας και επιμένει στην εναλλαγή ομάδων δράσης· πολλά σκευάσματα επιτρέπουν το πολύ δύο προσυλλεκτικές εφαρμογές με ελάχιστο μεσοδιάστημα 7 ημερών [26]. Ο συνδυασμός με εντομοκτόνο για την ανάρσια τοποθετείται με βάση τις βαθμοημέρες [4], και το τι επιτρέπεται να συνδυαστεί ελέγχεται στις ετικέτες και στη βάση εγκρίσεων [25].
• Μετά τη συγκομιδή δεν απαιτείται αυτόματα κάποια επέμβαση μυκητοκτόνου ή εντομοκτόνου, παρά μόνο αν κριθεί απαραίτητο από τον παραγωγό και τον γεωπόνο.

Πηγές: 4 20 21 25 26

Ιούνιος

• Μετά τη συγκομιδή το δένδρο ξεκινάει την επαναποθήκευση των υδατανθράκων που κατανάλωσε μέχρι την ωρίμανση του καρπού. Ότι το άζωτο που ανακατανέμεται από τα αποθέματα τροφοδοτεί την επόμενη χρονιά είναι μετρημένο, αλλά σε μηλιά: το ανακατανεμημένο άζωτο συνεισέφερε το 50% του αζώτου των βλαστών, το 90% του αζώτου των φύλλων των καρποφόρων βραχυκλαδίων και το 60% του αζώτου του καρπού την επόμενη σεζόν [13].
• Διαφυλλική ουρία, προσοχή, η τεκμηρίωση δεν στηρίζει τη γενίκευση. Το παράθυρο εφαρμογής που ορίζεται είναι μετά τη συγκομιδή, Οκτώβριο με Νοέμβριο, πριν τη φυσική φυλλόπτωση, όσο τα φύλλα δεν έχουν ακόμη κιτρινίσει, ώστε να προλάβει η απορρόφηση και η μεταφορά προς τις ρίζες, τον κορμό και τους οφθαλμούς· η αποτελεσματικότητα κυμαίνεται από 30% έως 80% ανάλογα με τον καιρό, και η μοναδική μετρημένη τιμή που δίνεται είναι 48% απορρόφηση σε μηλιές που ψεκάστηκαν με ουρία 2% [13]. Η ουρία πρέπει να έχει βιουρέτη κάτω από 0,25% [13] [14]. Ο οδηγός φυτοπροστασίας της ίδιας πολιτείας όμως προσθέτει, για τη φθινοπωρινή διαφυλλική ουρία, ότι δεν είναι αποτελεσματική σε αχλαδιά και στα υπόλοιπα πυρηνόκαρπα και μπορεί να προκαλέσει ζημιά [14]. Όποιος εφαρμόσει, το κάνει δοκιμαστικά σε λίγα δέντρα, μέσα στο παράθυρο πριν τη φυλλόπτωση.
• Η άρδευση είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού. Η πρώιμη μετασυλλεκτική περίοδος στη βερικοκιά είναι ακριβώς η περίοδος επαγωγής και διαφοροποίησης των ανθοφόρων οφθαλμών που θα δώσουν τη συγκομιδή της επόμενης χρονιάς, και η ανασκόπηση των στρατηγικών ελλειμματικής άρδευσης ζητά μη περιοριστική άρδευση σε αυτή τη φάση για να μην υπάρξουν απώλειες παραγωγής [22]. Ελλιπής άρδευση οδηγεί και σε ηλιοκαύματα του φλοιού, και τα ηλιοκαύματα είναι μία από τις πληγές από τις οποίες μπαίνει η Cytospora [9].
• Χαλκός το καλοκαίρι. Η διάκριση που κάνει η τεκμηρίωση δεν είναι «χηλικοί έναντι ανόργανων», αλλά το ισοδύναμο μεταλλικού χαλκού: τα σκευάσματα σταθερού χαλκού μπορεί να προκαλέσουν καστάνωση όταν εφαρμόζονται μετά την πλήρη άνθιση, ενώ άλλα χαλκούχα προϊόντα με μικρότερο ισοδύναμο μεταλλικού χαλκού αναφέρονται ως λιγότερο φυτοτοξικά σε εφαρμογές μετά την άνθιση [6]. Ταυτόχρονα, η αποτελεσματικότητα του χαλκού απέναντι στο βακτηριακό έλκος είναι ούτως ή άλλως μεταβλητή [3].

Πηγές: 3 6 9 13 14 18 22 25

Ιούλιος ως Αύγουστος

• Τους μήνες αυτούς μπορεί να γίνει το κλάδεμα της βερικοκιάς. Η ξηρή βίτσα προκαλείται από την Cytospora leucostoma, που είναι σχετικά ασθενές παθογόνο και δεν μπορεί να προσβάλει υγιή, ακέραιο φλοιό: τα σπόριά της μεταφέρονται με τη βροχή και τον άνεμο από τα υπάρχοντα έλκη και μολύνουν οποιαδήποτε πληγή του φλοιού, από ηλιόκαυμα, παλιό βακτηριακό έλκος, ξυλοφάγα έντομα ή άλλη ζημιά [9]. Το κρίσιμο σημείο: δεν υπάρχει γνωστή χημική αντιμετώπιση για την Cytospora [9]. Η διαχείριση είναι δύο πράγματα: αποφυγή καταπόνησης του δένδρου και αφαίρεση και καταστροφή του προσβεβλημένου ξύλου, και το κλάδεμα μέσα στη βλαστική περίοδο διευκολύνει ακριβώς την αναγνώριση των κλάδων που φέρουν έλκη [9].
• Η ξηρασία και η ζέστη μειώνουν την πιθανότητα μόλυνσης των τομών από μύκητες και βακτήρια, αλλά αυξάνουν τον κίνδυνο ηλιοκαύματος στα σημεία που αποκαλύπτονται. Η αντιμετώπιση του ηλιοκαύματος του κορμού που τεκμηριώνεται είναι λευκό πλαστικό χρώμα εσωτερικού χώρου αραιωμένο ένα προς ένα με νερό, που ανακλά το φως και μειώνει τη θέρμανση του φλοιού [10].
• Σε αγροκτήματα με ιστορικό βακτηριώσεων, η όποια χαλκούχος επέμβαση γίνεται τις νυχτερινές ή δροσερές ώρες, με σκεύασμα και δόση από τη βάση εγκρίσεων [25], μέσα στο ετήσιο ανώτατο χαλκού [18] και με επίγνωση της μεταβλητής αποτελεσματικότητας του χαλκού απέναντι στο βακτηριακό έλκος [3].
• Η ευαισθησία ορισμένων ποικιλιών στη σκωρίαση και η πρόωρη φυλλόπτωση που ακολουθεί καταγράφεται ως παρατήρηση πεδίου· δημοσιευμένη μέτρηση για τις ελληνικές συνθήκες δεν εντοπίστηκε.

Πηγές: 3 9 10 18 25

Οκτώβριος ως Νοέμβριος ως Δεκέμβριος

• Τους μήνες αυτούς τα δένδρα εισέρχονται στη διαδικασία του ληθάργου, ενώ με τους πρώτους παγετούς ξεκινάει και η φυλλόπτωση. Η χαλκούχος εφαρμογή του ληθάργου τοποθετείται από τα μέσα Νοεμβρίου έως τα μέσα Δεκεμβρίου, πριν αρχίσουν οι μεγάλες χειμερινές βροχές, και προστατεύει τους οφθαλμούς από το κορύνεο [2]. Ο αριθμός των εφαρμογών και η μορφή του χαλκού ελέγχονται απέναντι στο ετήσιο και επταετές ανώτατο [18] και στη βάση εγκρίσεων [25].
• Φυτόφθορα. Οι μολύνσεις από Phytophthora ευνοούνται από περιόδους 24 ωρών ή περισσότερο κορεσμένου εδάφους, και η ανάπτυξη της ασθένειας είναι πιθανότερη το φθινόπωρο και την άνοιξη, όταν οι θερμοκρασίες του εδάφους ευνοούν το παθογόνο [5]. Η τεκμηριωμένη διαχείριση στη βερικοκιά είναι πρώτα καλλιεργητική: επιλογή θέσης και υποκειμένου, φύτευση σε ελαφρύ ανάχωμα ώστε το νερό να απομακρύνεται από τον λαιμό, αποφυγή υπεράρδευσης την άνοιξη και το φθινόπωρο, καλή στράγγιση και συντομότερες, συχνότερες αρδεύσεις· τα υποκείμενα Marianna 2624 και Myrobalan 29C χαρακτηρίζονται σχετικά ανθεκτικά [5]. Ως χημικές επιλογές η ίδια πηγή καταγράφει fosetyl-Al, μόνο σε μη καρποφόρα δένδρα, φωσφορώδες οξύ και mefenoxam [5]. Ποια από αυτές είναι εγκεκριμένη στην Ελλάδα για τη βερικοκιά, σε ποια δόση και με ποιον χρόνο αναμονής, ελέγχεται κάθε φορά στη βάση του ΥΠΑΑΤ [25].
• Η προστασία του κορμού από το ηλιόκαυμα γίνεται με λευκό πλαστικό χρώμα εσωτερικού χώρου αραιωμένο ένα προς ένα με νερό [10]· το ηλιόκαυμα δημιουργεί τις πληγές από τις οποίες μπαίνει η Cytospora [9].

Πηγές: 2 5 9 10 18 25

Πρόταση 1

Βασική λίπανση τον Φεβρουάριο ως Μάρτιο με ένα σύνθετο λίπασμα, όπως 11-15-15, 12-11-18+ΤΕ, 15-5-20+ΤΕ, 15-15-15, 12-12-17 και άλλα, περίπου 1 κιλό λιπάσματος ανά 30 κιλά αναμενόμενου καρπού.

Ο εμπειρικός αυτός κανόνας δεν εντοπίστηκε σε δημοσιευμένη πηγή και χρειάζεται έλεγχο σε υψηλές αποδόσεις: σε 3 τόνους καρπού ανά στρέμμα δίνει 100 κιλά λιπάσματος ανά στρέμμα, δηλαδή με λίπασμα 15% σε άζωτο 15 κιλά αζώτου ανά στρέμμα, πάνω από το ανώτατο των 11,2 κιλών του εύρους της Penn State [15]. Σε τέτοιες αποδόσεις η δόση περιορίζεται ή το λίπασμα επιλέγεται με χαμηλότερο άζωτο.

Μετά την άνθιση και την καρπόπτωση προστίθενται 500 έως 800 γραμμάρια νιτρικού ασβεστίου και, αν υπάρχει αρκετό ασβέστιο στο έδαφος, 250 γραμμάρια νιτρικού καλίου ανά δένδρο, σε δύο ισόποσες δόσεις. Οι ποσότητες ανά δένδρο μετατρέπονται πρώτα σε ανά στρέμμα: σε φυτεία 50 δέντρων ανά στρέμμα, τα 800 γραμμάρια νιτρικού ασβεστίου γίνονται 40 κιλά ανά στρέμμα, δηλαδή περίπου 6,2 κιλά αζώτου ανά στρέμμα με περιεκτικότητα 15,5%, που μαζί με τη βασική λίπανση μπορεί να βγάλει τη χρονιά εκτός του εύρους [15]. Η υπερβολική λίπανση ενδέχεται να προκαλέσει οψίμιση στην παραγωγή. Εφαρμογή χουμικών και φουλβικών οξέων στο έδαφος ανά 10 έως 15 ημέρες είναι πρακτική πεδίου χωρίς δημοσιευμένη μέτρηση για τη βερικοκιά. Μετά τη συγκομιδή εφαρμόζονται 80 γραμμάρια αζώτου ανά φυτό ως μετασυλλεκτική θρέψη, δηλαδή 4 κιλά αζώτου ανά στρέμμα σε φυτεία 50 δέντρων, ποσότητα που προσμετράται μέσα στο ετήσιο σύνολο, όχι πάνω από αυτό [15].

Πηγές: 15

Πρόταση 2

Εφαρμογή κάθε 2 έως 3 χρόνια, τους μήνες Δεκέμβριο και Ιανουάριο, φωσφόρου, καλίου και μαγνησίου. Για παράδειγμα, 20 κιλά ανά στρέμμα 0-46-0 σε συνδυασμό με 90 κιλά ανά στρέμμα θειικό καλιομαγνήσιο 0-0-30 σε αλκαλικά εδάφη. Η εφαρμογή του αζώτου γίνεται σε ετήσια βάση με τη μορφή νιτροθειικής αμμωνίας, 40 κιλά ανά στρέμμα, στα αλκαλικά εδάφη τα πλούσια σε ανθρακικό ασβέστιο, ή νιτρικού ασβεστίου με βόριο, 50 κιλά ανά στρέμμα, σε εδάφη φτωχά σε ασβέστιο. Το άζωτο μπορεί να εφαρμόζεται σε δύο δόσεις, μισό πριν την άνθιση και μισό μετά τη συγκομιδή [15].

Ο έλεγχος αζώτου βγαίνει: 40 κιλά νιτροθειικής αμμωνίας με 26% άζωτο δίνουν 10,4 κιλά αζώτου ανά στρέμμα, και 50 κιλά νιτρικού ασβεστίου με 15,5% δίνουν 7,8 κιλά, και τα δύο μέσα στο εύρος 5,6 έως 11,2 κιλών της Penn State [15], με την προϋπόθεση ότι δεν προστίθεται και άλλη αζωτούχος λίπανση την ίδια χρονιά.

Ο έλεγχος βορίου δεν βγαίνει αυτόματα: το νιτρικό ασβέστιο με βόριο εφαρμόζεται ετησίως, ενώ η τεκμηριωμένη εδαφική δόση βορίου είναι 336 γραμμάρια καθαρού βορίου ανά στρέμμα ανά τριετία [11]. Το βόριο που φέρνει το λίπασμα προσμετράται στο ισοζύγιο του στρέμματος μαζί με τον βόρακα, και η περιεκτικότητα διαβάζεται από τη συγκεκριμένη ετικέτα, δεν υπάρχει ενιαίο ποσοστό για όλα τα σκευάσματα.

Πηγές: 11 15

Πρόταση 3

Όταν επιδιώκεται έντονη πρωιμότητα, οι αζωτούχες λιπάνσεις αργά τον χειμώνα δεν ενδείκνυνται. Αντιθέτως, το μεγαλύτερο μέρος του αζώτου εφαρμόζεται με το τέλος της συγκομιδής και το υπόλοιπο, μαζί με φώσφορο και κάλιο, στα μέσα με τέλη του χειμώνα. Έτσι επιτυγχάνεται σωστή αποθησαύριση για την επόμενη χρονιά και αποφεύγεται η περίσσεια αζώτου στο εδαφικό διάλυμα την άνοιξη. Ο διαχωρισμός σε ανοιξιάτικη και φθινοπωρινή δόση τεκμηριώνεται ως τουλάχιστον ισοδύναμος με τη μονή ανοιξιάτικη εφαρμογή στη ροδακινιά [15]· η συγκεκριμένη κατανομή 60% προς 40% είναι πρακτική πεδίου χωρίς δημοσιευμένη μέτρηση, και ο κανόνας του ετήσιου συνόλου παραμένει ο ίδιος.

Πηγές: 15

Πρόταση 4

Σε αυτά τα αγροκτήματα προτείνεται συντηρητική λίπανση κάθε χειμώνα, με 500 έως 800 γραμμάρια ανά δένδρο ενός σύνθετου λιπάσματος με μικρό ποσοστό σε άζωτο, τύπου 1-2-2 ή 1-2-3. Σε φυτεία 50 δέντρων ανά στρέμμα αυτό είναι 25 έως 40 κιλά λιπάσματος ανά στρέμμα, και ο υπολογισμός του αζώτου γίνεται πάντα σε αυτή τη βάση, απέναντι στο ετήσιο εύρος [15]. Η υπερλίπανση μπορεί να εντείνει το πρόβλημα της ακαρπίας.

Για το βόριο και την καρπόδεση, η τεκμηρίωση τοποθετεί τον διαφυλλικό ψεκασμό διαφορετικά από ό,τι η πρακτική της ανθοφορίας: η προτιμώμενη εποχή είναι νωρίς το φθινόπωρο μετά τη συγκομιδή, ενώ ο ανοιξιάτικος ψεκασμός στο στάδιο πριν και κατά τη ροζ κορυφή έχει πιθανότατα μικρότερη επίδραση [11]· η φθινοπωρινή εφαρμογή αναφέρεται ως αποτελεσματικότερη από την ανοιξιάτικη στην αύξηση του βορίου των ανθέων και στη βελτίωση της καρπόδεσης [13]. Η δόση συντήρησης είναι 0,5 λίβρες καθαρού βορίου ανά acre, δηλαδή περίπου 56 γραμμάρια ανά στρέμμα, και σε διαπιστωμένη έλλειψη 1 λίβρα ανά acre, δηλαδή περίπου 112 γραμμάρια ανά στρέμμα [11] [14]. Η προσθήκη μελισσών στην ανθοφορία είναι καθιερωμένη πρακτική πεδίου· ποσοτική μέτρηση για τη βερικοκιά στις ελληνικές συνθήκες δεν εντοπίστηκε.

Αν μετά την επικονίαση υπάρξει υπερβολική καρπόδεση, τότε ενδείκνυται άμεσα λίπανση με επιφανειακά λιπάσματα και διαφυλλικά σκευάσματα, ώστε να επιτευχθεί ικανοποιητική ποιότητα.

Πηγές: 11 13 14 15